=ชาวประมง=

๓๑ มีนาคม ๕๒ ค่ายรุ่นที่ ๓ วันที่ ๒ เช้าวันนี้บรรยากาศค่ายเริ่มต้นด้วยความเงียบเหงามาก เกือบ ๘ โมงเพิ่งมีเด็ก ๆ ๓-๔ คน จนผู้ปกครองตกใจคิดว่าเด็กคนอื่นๆไม่มากันแล้ว แต่พอสัก ๘.๓๐ น.ก็มากันเกือบครบ เด็กๆ นั่งทำงานกันเงียบๆ เรียบร้อย น่ารักมาก (จนน่าตกใจ) ชื่อภาพวันนี้คือ "ชาวประมง" ครูนกก็จะย้ำเด็กๆ ให้วาดตัวโตๆ หน่อยจะได้ระบายสีได้ง่าย รายละเอียดก็ชัดเจน หลายคนงานดีขึ้น แต่อีกหลายๆ คนก็บ่นเมื่อย บ้างก็ว่ากระดาษมันใหญ่จัง แต่เด็กๆ ก็มีความพยายามที่จะทำงานให้เสร็จสมบูรณ์ ส่วนใหญ่วันนี้ก็ทำงานเสร็จกันเร็ว พอรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ครูนกบอก "ใครจะไปเล่นให้ไปใส่รองเท้า" ไม่เกิน ๒ นาที ใส่รองเท้าพร้อมเข้าแถวกันเรียบร้อย (เร็วจริงๆ เลยนะ เวลาจะได้ไปเล่นเนี่ย) พี่เชอรี่ก็พาไปอาคารจักรวาล ซึ่งเป็นอาคารที่จัดแสดงชุดนิทรรศการเกี่ยวกับภัยธรรมชาติ ภาวะโลกร้อน เด็กๆ ได้เล่นไปพร้อมๆ กับการเรียนรู้ และแล้วเด็กๆ ก็ได้เรียนรู้ถึงภาวะโลกร้อนของจริง อยู่ๆ ก็มีลมพายุพัดมาแล้วฝนก็ตกอย่างหนัก เด็กๆ นั่งเล่นกันอยู่ข้างในห้อง ไม่มีใครอยากออกไปไหนเลย ก็คงเพราะว่าเมื่อวาน ครูนกเล่าให้เด็กๆ ฟังว่า ครูนกเพิ่งโดนของมีคมบาดที่ต้นคอ ตอนที่ลมพัดมาแรงๆ คิดว่าน่าจะมากับลมนั่นแ หละ (เด็กๆ เลยไม่กล้าออกไปไหน) พอทั้ง ๒๕ คน รวมกันอยู่ในห้อง (แบบว่าไปไหนไม่ได้) ความโกลาหลก็เริ่มขึ้น สารพัดเกมที่จะหามาเล่นกัน ทำให้ของกระจัดกระจายเ ต็มห้อง (ที่ครูนกบอกว่า เรียบร้อย น่ารัก ขอถอนคำพูดนะคะ ) ครูนกก็ยุติความโกลาหลด้วยการบอกว่า บรรยากาศแบบนี้ต้องปิดไฟแล้วก็เล่าเรื่องผี เท่านั้นแหละ ทิ้งของเล่นลงมานั่งล้อมครูนกกันใหญ่ (นึกว่าจะกลัวกันซะอีก) แต่แล้วครูนกก็ไม่ได้เล่า ได้แต่ปรึกษากับเด็กๆ ว่าถ้าฝนยังตกหนักแบบนี้ วันนี้เราก็จะทำกระดานดำกันต่อไม่ได้ เพราะว่าวันนี้จะระบายสีแผ่นไม้ ซึี่งต้องออกมาทำงานกันนอกห้อง ก็เลยว่าจะหาอย่างอื่นให้ทำไปก่อน อยู่ๆ ฝนก็ซา เด็กๆ ดีใจกันใหญ่ (ไม่ใช่ว่าจะได้ระบายสีหรอก จะได้ลงไปเล่นต่างหากล่ะ) พวกเราก็เลยได้ระบายสีกระดานดำกัน มีให้เลือก ๓ สี ด้วยกัน ดำ เขียว และน้ำเงิน และแล้วก็ถึงเวลาที่เด็กๆ รอคอย...ของว่าง...และของเล่น ของว่างวันนี้ ครูให้เด็กๆ ไปเลือกเอง ใครจะกินอะไรก็ได้คนละ ๑ อย่าง ไม่ต้องจ่ายสตางค์ แต่ถ้าจะกินเพิ่มก็ต้องจ่ายเอง รุ่นนี้ฉลาดเลือก ของแพงกว่าให้ครูจ่่าย อันถูกกว่าหนูจ่ายเอง (ไม่เป็นไรค่ะ เพื่อเด็ก ๆ ครูำเต็มใจ) พอทานกันเสร็จ จอมซนทั้งหลายก็วิ่งกันทั่วพิพิธภัีณฑ์เด็กฯ น่ารักดีค่ะ สองวันผ่านไป ยังไม่มีเรื่องชวนปวดหัว โชคดีของครูนกจริงๆ ขอบพระคุณค่ะ =ครูนก=